Umudumuz Roy

“Bu sefer olacak” rituelini bile yasayamadigimiz bir yaz sezonu geride kaldi. Benitez‘in beklenen kovulmasiyla Roy Hodgson‘in takimin basina gecmesi, Joe Cole‘un gec de olsa renklere baglanmasi, Milan Jovanovic‘in on anlasmasina sadik kalip imza atmasi, 2-3 gelecegi parlak oyuncunun kadroya katilmasi, hic de kotu transfer hamleleri degildi ama taraftarin aklinda ne transfer, ne sampiyonluk hayalleri vardi. Varsa yoksa Amerikali sahiplerden kurtulma dualari, kulubu satin almak icin teklif verenleri arastirma hali.

En son cuma gunu kulupten yapilan kisa aciklama ile satis olayinda mesafe katedildigi anlasilmis ama surenin belirsizligi hevesleri kursaklarda birakmisti. Satisin belli bir tarihe kadar sonlandirilamamasi halinde kulubun sahiplerine gelecek ekstra yukumlulukler, teklif yapanlarin elini guclendirirken, Amerikalilari zor durumda birakiyor. Ellerini cabuk tutsalar da; hem onlar hicbir zaman ilgi alanlarinda olmayan Liverpool‘dan kurtulsalar, hem de Liverpool‘un nasil bir kulup oldugunu idrak edemeyen bu ikilinin ayrilmasiyla camia rahatlasa. Kimbilir belki de kulubun yeni sahibi, transferin bitmesine sayili gunler kala Hodgson‘a ekstra butcesi bile verir ve birkac gedik kapatilir.

Neyse, bu guzel dileklerden sonra acilis macina gecelim. Mactan once, Arsenalli oyuncularin Liverpool‘a karsi yillardir suregelen ‘vurdugun gol olsun yigidim’ talihleri, yine Arsenalli oyuncularin hizli ve seri paslasmalarina Liverpool defans ve orta saha elemanlarinin cozum getirememeleri dusunuldugunde ‘Topcular’ daha sansli gozukuyorlardi. Aslinda ilk 45 dakika bu dogrultuda gecti. Top tutamayan Liverpool, her zaman oldugu gibi top gezdiren Arsenal. Tek fark Arshavin ve digerlerinin her vurduklarinin gol olmamasiydi. Iyi sinyal vermeyen Liverpool‘da tabloya, -taraftara kendisini gostermek icin yanip tutusan- Joe Cole‘un gereksiz kirmizi karti eklenince ikinci devre icin pirilti kalmadi.

Iste beklenmedik olaylar serisi ikinci devre ile basladi. Liverpool ceza alanina yaslanir, 45 dakikayi boyle gecirir diye beklerken, futbolcular, sanki rakip 10 kisi kalmis gibi onde basmaya basladilar. Harika bir pas ve belki de kimsenin beklemedigi olaganustu bir Ngog bitirisiyle macin gidisati degisti. Son 10 dakikaya kadar takimin 10 kisi oldugu hic hissedilmedi. Tamam Liverpool tarafinda bu macla ilgili cikarilacak bircok pozitif var ama su tek fark ondeyken 80. dakikadan sonra baslayan panige cozum bulmak olmazsa olmazlar arasina girmeli. Yine ayni panik ve mac boyunca nefis kurtarislar yapan Reina‘nin, biraz da gunesin azizligine ugrayip kendi kalesine attigi gol. Bir dakika once Rosicky‘nin sutunu inanilmaz bir refleksle kurtar, bir dakika sonra olmaz bir gol ye (futbol ilginc oyun, Omer Urundul). Bu golle, Arsenal‘in Liverpool maclarinda buldugu balik goller serisi bozulmadi. Sonuc olarak yine bir Liverpool fiksturunu puanla bitirdiler. Arsenal demisken, yeni transferlerinin hepsinde klasik Wenger kibiri mevcut. Laurent Koscielny klasik Arsenal tiyatrosunun iyi bir elemani olacak tum ozelliklere sahip oldugunu Joe Cole‘un kirmizi kart gordugu pozisyonda gosterdi. Yerinde bir transfer. Ngog‘un ozguveni, Jovanovic‘in hizi ve kararliligi, Joe Cole‘un kirmizi kart gorse de asiri motivasyonu, 10 kisi kalan takimin defansa yapismamasi, Gerrard‘in eskiye donus sinyalleri, Torres‘in tekrar forma giymesi, biraz once ‘var’ dedigim pozitiflerden birkaciydi. Mascherano sahanin yildiziydi ama bunu pozitif olarak yazip yazmamakta kararsizim. Belki de son macina cikti.

Roy‘u en sona biraktim. Ne alaka cok erken diye dusunulebilir ama o ovgulerin en buyugunu hakediyor. Kariyerinin en onemli, en anlamli kulubune geldigini soyleyip, zaten cok buyuk olan saygimi ve sevgimi ikiye katlayan buyuk hoca, Liverpool‘u, Paisley‘nin deyimiyle ‘Liverpool way’ oynatacagini, cikardigi 11′le gosterdi. Takimdan ayrilanlar olacak, gelenler olacak ama ‘Liverpool way’ Roy ile yeniden baslayacak..